Dwudziesty czwarty września. Krótko przed zachodem słońca ruszyłem tyłek nad Wisłę. Pamiętacie niby-kajak klecony z gałęzi, folii i taśmy klejącej, o którym pisałem niemal dwa lata temu (LINK)? Dzisiaj, niedaleko od miejsca, w którym go znalazłem, trafiłem na kolejne prowizoryczne „pływadło”.
Jak możecie zobaczyć, tym razem mamy do czynienia z tratwą zbudowaną na bazie czegoś w rodzaju piwnicznych drzwi, osadzonych na kilku plastikowych kanistrach. Jeszcze jedno tego rodzaju znalezisko i chyba zacznę mówić o „Warszawskiej Szkole Pływania na Niczym” 😉 . Tymczasem na brzegu Rzeki od groma krzaczków „dzikich” pomidorów…
To nowe pływadło wydaje się być bezpieczniejsze od poprzednio znalezionego „kajaka”. Jednak używanie „duck type” do klejenia czegoś, co ma kontakt z wodą, nie jest dobrym pomysłem, bo wcześniej czy później się odklei.
Co do „dzikich” pomidorów, to nie pierwszy raz czytam o ich występowaniu w Warszawie. Nie wiem czy we Wrocławiu natknąłem się na nie choćby raz.
W czasach, gdy do warszawskiej Wisły trafiały nieoczyszczone ścieki z Kolektora Młocińskiego (przed 2012 rokiem), latem można było trafić na całe pomidorowe wyspy. Podobno rosły tam też dynie, ogórki i arbuzy. Teraz na pewno nie ma tego tak dużo, ale jak widać, czasem coś jeszcze wyrasta…
PS. Ciekawe, jaki jest poziom metali ciężkich w takich wiślanych pomidorach…
Najważniejszy jest dobry smak, a o metale ciężkie bym się nie martwił, bo nam już nic nie (za)szkodzi. Ludzie jedzą ryby z polskich rzek i żyją, a pomidorek czy ogóreczek tylko doda witamin.
Widziałem kiedyś tratwę z butelek która przepłynęła z Krakowa do Gdańska. Mi y drugie żucie butelek, które po wszystkim spłonęły w ognisku. Taka sobie ekologia.
Ludzie mają różne pomysły… Dzięki serdeczne za wizytę. Pozdrowienia